Widziane z Sopotu: Daj szansę seniorowi!

Codziennie około godziny 8 rano dopóki mieszkańcy kamienicy nie przystąpią do swoich codziennych zajęć, słyszę piętro wyżej kroki mojego ponad 80. letniego sąsiada, który przygotowuje się do wyjścia. Nareszcie, po kilku tygodniach „uwięzienia” w domu, kiedy ze względu na zagrożenie zarażeniem możliwe były tylko konieczne i niezbędne wyjścia do sklepu czy apteki, sąsiad może wrócić do swojej rutyny polegającej na długich spacerach. To właśnie dla niego ograniczenie możliwości przechadzki w czasie trwania epidemii COVID-19 było bardziej dotkliwe niż wielu innych, młodszych ludzi, którzy przymusowo spędzają czas przed komputerem czy telewizorem narzekając na brak możliwości ćwiczeń na świeżym powietrzu. Dla starszych osób „usprawiedliwione” wyjście do Biedronki w wyznaczonych godzinach stało się namiastką kontaktów z innymi ludźmi, których tak bardzo pragną.

Wraz z zamknięciem Uniwersytetu Trzeciego Wieku, ograniczeniu możliwości wizyt przyjaciół i rodziny, pozbawieni bliskich starsi ludzie znaleźli się w potrzasku. Już od czasu kiedy zostali wdowcami czy wdowami żyją w społecznej izolacji i mieszkają samotnie. Teraz, w czasie epidemii społeczna izolacja została im wręcz nakazana i narzucona. Wobec tego czy słusznie obwinia się seniorów o brak odpowiedzialności, o nadmierne „łażenie” po sklepach? Wiek nie jest powodem dla którego ludziom odbiera się ich przyrodzone prawa. Czy społeczne nastawienie polegające na naciskach na starszych ludzi by nie wychodzili z domu nie nosi znamion dyskryminacji?

Napominania i połajanki wyrażane w mediach społecznościowych wydają się  nie na miejscu w odniesieniu do seniorów, którzy według wielu internautów „zamiast siedzieć w domu” wyruszyli na zakupy, często w nadziei, że po prostu uda im się zamienić kilka słów z sąsiadką lub przypadkowo spotkaną pod „Lidlem” koleżanką ze szkoły.

Według wielu geriatrów samotność i brak kontaktów z ludźmi mogą skutkować występowaniem wśród osób w starszym wieku znacznie wyższego odsetka chorób serca i udarów mózgu oraz znacznie podwyższonego ryzyka demencji. Seniorzy, którzy znaleźli się w izolacji lub przez dłuższe okresy czasu żyją samotnie często skarżą się na depresję i lęki.

Sopot to miasto w dużym stopniu zamieszkałe przez seniorów. W tej chwili pełnych obaw czy „wolno im” wyjść na spacer bo przecież ich rodziny będą się denerwować bo są w grupie wysokiego zagrożenia zarażeniem śmiertelnym wirusem. Rzeczywiście, dla starszych ludzi choroba jest poważnym zagrożeniem ze względu na tzw. choroby współistniejące ale nie zapominajmy o prawach każdego człowieka, które także w przypadku sytuacji epidemii nie powinny pójść w zapomnienie. Martwimy się o gospodarkę, o młodzież zdającą w tym roku matury, o to kiedy zostaną otwarte zakłady fryzjerskie, więc pomartwmy się również tym, co zrobić, żeby samotni seniorzy nie byli zastraszeni nagonką, że są nieodpowiedzialni, że „łażą” po mieście bez potrzeby i nie rozumieją, że robią nam dużą przykrość bo przecież mogą zachorować na COVID-19 i umrzeć. Mój sąsiad właśnie wraca do domu zadowolony ze spaceru, z zakupami, o wiele szczęśliwszy niż gdyby czekał z utęsknieniem na wolontariuszy, którzy anonimowo zawiesiliby mu torbę z produktami na klamce. Więc jeśli tak bardzo martwimy się o seniorów to nośmy maseczki, nie tłoczmy się w miejscach publicznych, dajmy szansę seniorowi na bezpieczne wyjście z domu.

Małgorzata Tarasiewicz