Rosvita Stern: Ikona Solidarności. W 100-lecie urodzin Naszego Papieża Świętego Jana Pawła II

W 1979 r. w czerwcu pod krzyżem na placu Zwycięstwa w Warszawie podczas swojej pierwszej pielgrzymki do ojczyzny – Polski Papież Jan Paweł II wypowiedział słynne słowa:
”Wołam Ja Syn Polskiej Ziemi, a zarazem Ja Jan Paweł II, Papież. Wołam z całej głębi Tego Tysiąclecia. Wołam w przeddzień Święta Zesłania. Wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi! Tej Ziemi!”

Te słowa poderwały miliony Polaków do pokojowej walki ku wolności, ku niepodległości i obalenia reżimu komunistycznego wyniszczającego nasz naród, nasz kraj. Silnym wsparciem w walce o niepodległość był Kardynał - Prymas Polski Stefan Wyszyński - wkrótce błogosławiony. Gdy nasz Papież Jan Paweł II zasiadał na Stolicy Piotrowej szczęśliwie też się złożyło, że przywódcy najważniejszych państw na Świecie pomagali wspierając Naszemu Papieżowi w obaleniu nieludzkiego Reżimu komunistycznego. Byli to Ronald Wilson Reagan - Stany Zjednoczone. Margaret Thatcher - Wielka Brytania, Helmut Kohl – Niemcy, Michaił Gorbaczow - Rosja. Cześć im i chwała. Chapeau Bas.

Gdyby nie Nasz Papież nie byłoby „Solidarności”. W 1999 roku podczas siódmej Pielgrzymki po raz pierwszy odwiedził Swoje rodzinne miasto Wadowice. Na Rynku w centrum Wadowic wspominał o różnych wydarzeniach, których był uczestnikiem. Wspominał tez, że był Druhem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” - należał do sekcji gimnastycznej i teatralnej. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” powstało w 1867 roku, w trzy lata po klęsce Powstania Styczniowego, gdy Polski nie było na mapie Świata. Podzieleni byliśmy na trzy zabory. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” to dążenie i walka o odzyskanie wolnego Państwa, niepodległej Ojczyzny - Polski.

Dla przypomnienia, jakże piękny proroczy wiersz Juliusza Słowackiego (1809-1849)
Pośród niesnasek Pan Bóg uderza
Pośród niesnasek Pan Bóg uderza
W ogromny dzwon
Dla słowiańskiego oto Papieża
Otworzył tron
Ten prze mieczami tak nie uciecze
Jako ten Włoch
On śmiało, jak Bóg pójdzie na miecze;
Świat Mu to proch

Twarz jego słowem rozpromieniona
Lampa dla sług
Za Nim rosnące pójdąÂ  plemiona
W światło, gdzie Bóg
Na jego pacierz i rozkazanie
Nie tylko lud
Jeśli rozkaże t słońce stanie
Bo moc to cud

On się już zbliża- rozdawca nowy
Globowych sił
Cofnie się w żyłach pod jego słowy
Krew naszych żył
W sercach się zacznie światłości bożej
Strumienny ruch
Co myśl pomyśli przezeń, to stworzy
Bo moc to ruch.

A trzeba mocy ,  byśmy ten Pański
Dźwignęli Świat
Więc oto idzie Papież słowiański
Ludowy brat
Oto już leje balsamy świata
Do naszych łon
A hufiec aniołów kwiatem umiata
Dla Niego tron

On rozda miłość, jak dziś mocarze
Rozdają broń
Sakramentalną moc On pokaże
Świat wziąwszy w dłoń
Gołąb mu słowa w hymnie wyleci
Poniesie wieść
Nowinę słodką, że duch już świeci
I ma swa cześć
Niebo się nad nim pięknie otworzy
Z obojga stron
Bo On na świecie stanął i tworzy
I Świat i tron

On przez narody uczyni bratnie
Wydawszy głos
Że duchy pójdąÂ  w cele ostatnie
Przez ofiar stos
Moc Mu pomoże sakramentalna
Narodów stu
Moc, że praca duchów będzie widzialna
Przed trumną tu

Takiego ducha wkrótce ujrzycie
Cień, potem twarz
Wszelką z ran świata wyrzuci zgniłość
Robactwo, gad
Zdrowie przyniesie, rozpali miłość
I zbawi Świat
Wnętrza kościołów On powymiata
Oczyści sień
Boga pokaże w twórczości świata
Jasno jak dzień