Borowczak: Czuję smutek

Jerzy Borowczak, jeden z ludzi „Solidarności” w roku 1980, przyjaciel księdza Henryka Jankowskiego
- Księdza prałata poznałem w roku 80. Przyszedł do nas, do stoczni w niedzielę żeby odprawić mszę dla strajkujących i został z nami do końca. Wielu z nas zaprzyjaźniło się z nim. Ja odwiedzałem go często, poza tym prałat został ojcem chrzestnym mojego syna. W czasie stanu wojennego i po stanie wojennym ksiądz Jankowski pomagał nam. Znajdywał nam pracę. A ja zawsze byłem przy nim i nigdy go nie opuściłem, z czego jestem dumny. Także i w późniejszych latach i teraz, ostatnio, kiedy wyniszczała go choroba. Jakiś czas temu z grupą przyjaciół zabraliśmy księdza prałata, a on się wtedy akurat lepiej czuł, do Przejazdowa, do naszej ulubionej restauracji na obiad. Wspominaliśmy dawne czasy, parafię Świętej Brygidy, dawnych znajomych, z których wtedy każdy chciał być jak najbliżej księdza Henryka, a z których potem większość go opuściła. Pewnie niejeden z nich dziś gryzie się z sumieniem i żałuje, że odwrócił się od starego przyjaciela, kiedy ta przyjaźń przestała się materialnie czy prestiżowo opłacać.
Ale wśród tych najważniejszych, do końca z księdzem przyjaźnił się Lech Wałęsa. I o tym trzeba pamiętać.

A ja sam czuję smutek po tej śmierci jeszcze głębszy, bo niedawno w Olsztynie odbył się Konwent Seniorów „Solidarności”, na którym przyznano księdzu srebrny pierścień i certyfikat. Miałem go wręczyć księdzu po przyjeździe, ale przyjaciel poprosił „Poczekaj do jutra, pójdziemy razem i razem wręczymy księdzu Henrykowi to wyróżnienie”. No i niestety, nie zdążyliśmy. Uważam, że prałat był bardzo zasłużony dla ludzi, dla „Solidarności” i dla Polski. Dlatego źle się stało, że nie doczekał się też uhonorowania go Orderem Orła Białego.