Alfons Sikora nie żyje

Odszedł nestor polskich przyrodników Alfons Sikora, lwowianin, od 1946 roku mieszkał w Oliwie. Zmarł w Gdańsku, 24 lutego 2010 r. w wieku 93 lat. Był niezrównanym popularyzatorem zagadnień ochrony przyrody. Ojciec światowej klasy kompozytorki Elżbiety Sikory, mieszkającej od lat w Paryżu, ściśle związanej z Gdańskiem.

Elżbieta ma trzech dorosłych braci. Pan Alfons doczekał się wnucząt i prawnuczki. 

Przez trzydzieści lat pełnił funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Gdańsku.  Przez wiele lat – do przejścia na emeryturę - pracował w Zarządzie Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku. Jest autorem wielu książek i folderów poświęconych walorom nadmorskiego krajobrazu. Wygłaszał pogadanki na antenie Radia Gdańsk. Zagadnienia ochrony przyrody popularyzował w cyklu felietonów na łamach: ”Dziennika Bałtyckiego”, a następnie „Głosu Wybrzeża”. Nikt tak jak on pięknie i wnikliwie nie pisał o roślinach, ptakach, zwierzętach. W wolnych chwilach od najmłodszych lat grał na harmonijce ustnej. 

Z okazji obchodzonego w 2009 roku 80 – lecia Ligi Ochrony Przyrody otrzymał i osobiście odebrał w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku dyplom „Za wieloletnią działalność i zasługi na rzecz ochrony środowiska przyrodniczego”. 

- Pierwszy fortepian, na którym grała Ela, poniemiecki, stał, bez nóg, w piwnicy naszego oliwskiego domu - powiedział podczas naszego ostatniego spotkania zimą 2009 roku w jego domu w Oliwie. – Przywiozłem z lasu klocki i dorobiłem instrumentowi nogi. Na tym fortepianie córka – jako siedmioletnia dziewczynka - zagrała swoją pierwszą kompozycję „Mój smutny dzwonek”. 

- Znam nazwy wszystkich prawie ptaków i drzew, uwielbiam sadzić drzewa, różnego typu rośliny i patrzeć co z tego wyrośnie. Tata zabierał nas w dzieciństwie w każdą niedzielę do pobliskiego lasu – wspomina– powiedziała Elżbieta Sikora.   – Czas spędzaliśmy na dwóch polankach - blisko sióstr brygidek i na miejscu, gdzie przed wojną była jakaś karczma oraz w Parku w Oliwie. Tata wprowadzał nas w tajemnice świata przyrody. Nie mówię, żeby dawał nam lekcje, po prostu nauczyliśmy się pewnych rzeczy. 

Żona Alfonsa Sikory, od dawna nie żyje, Zofia, filolog klasyczny, uczyła w V Liceum Ogólnokształcącym w Oliwie języka francuskiego i łaciny, pisała felietony na łamach czasopisma „Litery”. To ona zwróciła uwagę córce, na łacińska sentencję: „Omnia tempus habent et suiis spatiis transeunt uniwersa sub coleo” (wszystko ma swój czas…) wyrytą na fasadzie Ratusza Głównego Miasta w Gdańsku. Napis ten posłużył za kanwę utworu skomponowanego przez Elżbietę Sikorę i wykonanego na 1000-lecie Gdańska.

Katarzyna Korczak
Fot. Z arch. rodzinnego Elżbiety Sikory