Jubileusz 75. urodzin Andrzeja Drzycimskiego

W Nadbałtyckim Centrum Kultury w Ratuszu Staromiejskim ponad 100 gości - rodzina, przyjaciele, wychowankowie - świętowało 75. urodziny dr Andrzeja Drzycimskiego, badacza obrony Westerplatte, rzecznika prezydenta Lecha Wałęsy w latach 1990-1994.

Na początku spotkania jubilat otrzymał nagrodę finansową od prezydenta Pawła Adamowicza. O dr Drzycimskim opowiadali płk prof. dr hab. Krzysztof Komorowski, o. Stanisław Tasiemski OP, Jan Wyrowiński.

- Patrzę na to co przeszło jako coś zamkniętego i otwartego - powiedział Andrzej Drzycimski podczas uroczystości. - Zamkniętego, bo to co robimy się zamyka, odchodzi do przeszłości. Książki, które pisałem już są za mną. W wymiarze ludzkim czuję się usatysfakcjonowany - to jest małe słowo, ale szczęśliwy, że przechodząc przez życie napotykałem ludzi różnorodnych. Wspaniałych, takich, którzy mi otwierali coś nowego. Spotykałem tych, którzy ze mną współpracowali, którzy ze mną pracowali, tych z którymi miałem przyjemność prowadzić zajęcia. Paradoks polega na tym, że moja główna aktywność naukowo-studencka mało dotyka Trójmiasta, a Gdańska w ogóle. Gdańsk mnie nie chciał. Chcieli mnie w Warszawie, w Krakowie, niesamowite zapotrzebowanie. 17 lat dojeżdżałem do pracy w Warszawie. Wymyślił sobie taki pomysł - dzięki powiązaniu z Warszawą zrobiłem studia podyplomowe w Gdyni w Wyższej Szkole Administracji i Biznesu.

Andrzej Drzycimski (ur. 30 października 1942 w Chełmży) – polski historyk, dziennikarz i pracownik naukowy, działacz opozycji w okresie PRL.
W 1965 ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Uzyskał następnie stopień doktora w zakresie historii. Pracował początkowo jako nauczyciel, następnie w szeregu instytucji (m.in. w Bibliotece Gdańskiej PAN, Muzeum KL Stutthof, Instytucie Bałtyckim). Przez kilkanaście lat był dziennikarzem w "WTK" i "Słowie Powszechnym". W 1980 należał do sygnatariuszy listu dziennikarzy do Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Po sierpniu 1980 zaangażował się w działalność "Solidarności". Publikował w prasie związkowej. W stanie wojennym internowano go na okres od 13 grudnia 1981 do 8 lipca 1982. W 1990 został rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy (przewodniczącego NSZZ "S"). Po jego zwycięstwie w wyborach prezydenckich, objął kierownictwo Biura Prasowego Prezydenta RP i stanowisko rzecznika prasowego Prezydenta RP. W 1994 odszedł z tych funkcji. W 1994 założył Fundację św. Wojciecha z siedzibą w Gnieźnie. Był m.in. prorektorem Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni i profesorem Wyższej Szkoły Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej w Warszawie.Laureat Nagrody im. Włodzimierza Pietrzaka (1981). W 2012 został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.