Lechia niczym Święty Mikołaj - worek prezentów dla Pogoni

Jaga wygrała, Legia wygrała, Lech wygrał. Lechia... Miało być pięknie, miało być przełamanie, a wyszło jak zawsze. Lechia przez chwilę dała nadzieję, że tym razem mecz wyjazdowy zakończy się sukcesem. Niestety, popełniła kardynalne błędy i traci bardzo ważne trzy punkty, które mogą okazać się kluczowe w grupie mistrzowskiej. Pogoń może podziękować gdańszczanom, bo sprawili jej naprawdę ogromny prezent.

* * *

Pogoń Szczecin: Jakub Słowik, David Niepsuj, Cornel Rapa, Jarosław Fojut, Ricardo Nunes, Spas Delew, Mateusz Matras, Dawid Kort (Nadir Ciftci 79'), Marcin Listkowski (Kamil Drygas 57'), Adam Gyurcso (Hubert Matynia 94'), Adam Frączczak

Lechia Gdańsk: Dusan Kuciak, Paweł Stolarski, Rafał Janicki, Mario Maloca, Jakub Wawrzyniak, Ariel Borysiuk (Grzegorz Kuświk 71'), Milos Krasić (Simeon Sławczew 63'), Rafał Wolski, Flavio Paixao (Lukas Haraslin 74'), Sławomir Peszko, Marco Paixao

Bramki: Frączczak (11'), Kort (62', 69') – Krasić (18')

* * *

Trener Piotr Nowak niczym nie zaskoczył. Skład identyczny od kilku spotkań. Jedyną zmianą, która nastąpiła już w meczu z Arką, był powrót Peszki za Haraslina. Reszta pierwszej jedenastki pozostaje bez zmian. Może to dziwić, może nie, ale pewna stabilizacja na pewno zawsze pomaga. Czy to wystarczy aby wygrać pierwszy od ponad pół roku mecz wyjazdowy?

Początek spotkania w wykonaniu Lechii wyglądał identycznie, jak ten w meczu z Arką. Być może jakiś derbowy problem. Niestety, w związku z tym, że Pogoń ma więcej jakości niż gdynianie, zakończyło się to golem. Szczecinianie, niesieni energią potrzebną do tego, aby zagwarantować sobie awans do górnej ósemki, zaskoczyli biało-zielonych. W 11. minucie na skrzydle jak dzieciaka ograł Stolarskiego Gyurcso i dośrodkował na głowę Delewa. Ten strzał Kuciak jeszcze obronił, ale wobec dobitki Frączczaka była bezradny. Lechia zaś grała słabiutko.

Jednak stracona bramka ją obudziła. Od tego momentu zaczęli świetnie grać Krasić i Wolski. Obudził się na skrzydle Stolarski. Nieźle (!) wyglądali bracia Paixao, którzy w końcu nie psuli wszystkiego jak leci. Gdańszczanie zaczynali dominować. I to bardzo mocno. Szybko, bo już w 18. minucie, poskutkowało to wyrównującą bramką po pięknej akcji rozpoczętej przez Wolskiego. Piłka trafiła do Wawrzyniaka, który dośrodkował do Krasicia, a Serb z woleja huknął nie do obrony. Była to woda na młyn dla podopiecznych trenera Nowaka. Grali coraz lepiej. Zaczął szaleć też Peszko. Taką Lechię chcielibyśmy oglądać zawsze – pomysłową, agresywną, pokazującą rywalowi, że jest słabszy. Niestety, brakowało wykończenia. Albo bardziej miejsca, bo sytuacje mnożyły się jedna po drugiej, ale obrońcy Pogoni zawsze byli tak blisko, że albo zdążyli strzał zablokować, albo przeciąć dośrodkowanie.

Początek drugiej części spotkania nie zwiastował katastrofy. Lechia grała swoje. Może już nie tak agresywnie, ale kontrolowała wydarzenia na boisku. Koszmar rozpoczął się w 62. minucie. Zasnęli wszyscy. W związku z tym Delew spokojnie zagrał w pole karne, a tam biegnący sam od połowy boiska Kort trącił piłkę i znów Pogoń na prowadzeniu. Chwilę później lechiści mogli odrobić. Znów świetną akcję przeprowadził Wolski, dograł idealnie na trzeci metr, a stamtąd... Marco huknął w trybuny. Niemożliwe. Po prostu niemożliwe. Ale powinniśmy się przyzwyczaić. Od kiedy tylko pojawił się w ekstraklasie, potrzebował pięciu okazji, żeby w końcu coś strzelić.

To był tak naprawdę ostatni podryg Lechii w tym spotkaniu. Gdańszczanie ponownie pokazali, że na wyjazdach są słabi jak troczki od kaleson i potrafią zagrać maksimum 45 minut dobrej piłki. W Szczecinie było to około pół godziny. Problem polega jednak na tym, że nawet kiedy dominują, nie potrafią przekuć tego na bramki. Ostatni raz udało się to w październiku z Zagłębiem. Szmat czasu.

Gdańszczanie kompletnie się pogubili. Nie wychodziło im nic, poziom trzymał tylko Rafał Wolski. W 69. minucie gości dobił – ponownie – Kort. Na skrzydle znów jak dziecko Stolarskiego ograł Gyurcso, który idealnie dośrodkował na głowę Korta. 3:1 – Pogoń w ósemce. Inna sprawa, że to bramka też na konto Janickiego, który nie upilnował zawodnika sięgającego mu do pasa.

Można powiedzieć, że Lechia pokazała serce. Wielkie serce. Ale nie do walki, tylko do rozdawania prezentów. Bo były nimi wszystkie bramki dla gospodarzy i trzy punkty, dzięki którym mają spokojny koniec sezonu w górnej ósemce. Jednak te trzy punkty mogą zaważyć o końcowym miejscu Lechii. Bo zamiast punktu straty po podziale punktów, mają aż trzy do lidera. Puchary pewnie będą, ale chyba jednak woleliśmy Lechię, która słabo zaczyna, a świetnie kończy, niż odwrotnie, jak w tym sezonie. Oby to nie były miłe złego początki. Tak czy inaczej, pozostając pełnym optymistą (a nie racjonalistą), walka o tytuł dopiero się zaczyna.

Patryk Gochniewski