Premiera Kasi z Heilbronnu

Na Dużej Scenie Teatru Wybrzeże odbyła się premiera "Kasi z Heilbronnu".

W piątek, 4 lutego, na Dużej Scenie Teatru Wybrzeże odbyła się premiera "Kasi z Heilbronnu" Heinricha von Kleista. Sztukę w przekładzie Jacka St. Burasa wyreżyserował Krzysztof Rekowski, scenografię do spektaklu przygotował Maciej Chojnacki.  Na kolejne spektakle zapraszamy 5, 6 i 8 lutego.

"Kasia z Heilbronnu" to sztuka niebanalna, zawiłość akcji, brak chronologii wydarzeń i dwupłaszczyznowa rzeczywistość, to powody dla których warto ją zobaczyć, bo dlatego właśnie skłania nas do refleksji, układania jej fragmentów w całość, odrzucania tego co nierzeczywiste, a przyjmowania tego co prawdziwe, przy czym dla każdego, mogą być to zupełnie inne momenty. Główny bohater – Fryderyk vom Strahl, znajduje się właśnie w przededniu własnych zaślubin. Przebieg sztuki to retrospekcyjne ukazanie wydarzeń z przeszłości, mieszających się ze snami, pragnieniami i imaginacjami. W miarę rozwoju akcji, Fryderyk zaczyna dostrzegać rzeczy wcześniej nie zauważone. Niektóre fakty ulegają zniekształceniu. Młody mężczyzna staje oko w oko ze swoim życiem, zatartymi granicami pragnień oraz nierozwiązaną wciąż zagadką odkrycia w sobie prawdziwej miłości.

Autor "Kasia z Heilbronnu", przyjaźnił się z Goethem i Shillerem, był jednym z główych przedstawicieli niemieckiego romantyzmu, jako młody człowiek, popełnił samobójstwo. Jest to historia utrzymana w konwencji tamtejszej epoki. W opowieści nie brak szaleńców, głupców, morderców, postaci z zaświatów i prostaczków. Pomimo, iż sztuka ta liczy sobie ponad dwieście lat, wciąż inspiruje, zastanawia i zachwyca. Świeże spojrzenie reżysera Rekowskiego, przedstawiające wydarzenia z punktu widzenia Fryderyka, dodatkowo komplikuje, ale i dodaje coś nowego w odbiorze, to coś, co w innych inscenizacjach pozostaje niezauważalne. Sam reżyser mówił o sztuce, że: - Jest coś szalonego w głodzie miłości, który ogarnia bohaterów. Jest coś niebezpiecznego w uniesieniach Kasi, jej snach i wizjach, które okazują się realne (…).


Kamila Bukowska

Fot. Maciej Kostun