Kim jest bezdomny?

Ktoś kto nie ma domu, alkoholik, śmierdziel, żebrak – tak najczęściej odpowiadali młodzi ludzie na pytanie: „Kim jest bezdomny?” podczas spotkań z młodzieżą w Sopocie odbywających się pod hasłem „Szanuję – wspieram – reaguję”.

– Tak postrzegana jest osoba bezdomna w naszym społeczeństwie – mówi Maciej Azarewicz, pracownik socjalny z sopockiego MOPS-u - a tak wygląda tylko 20-30% osób bezdomnych. Niestety na podstawie tej niewielkiej grupy odbierane są wszystkie osoby bezdomne. To ich najczęściej widzimy na ulicach, dworcach i one tworzą ten stereotyp. A zdecydowana większość osób bezdomnych wygląda tak jak my, niczym się od nas nie różnią. Większość przebywa w schroniskach, mieszkaniach chronionych czy innych placówkach pomocowych.

Jeden z bezdomnych powiedział mi kiedyś, że zmarła mu matka i wtedy jego ojczym wyrzucił go na ulicę. Wbrew pozorom bardzo łatwo na niej się znaleźć. Bardzo trudno wydostać się z takiego położenia.
– Bezdomność dotyka osoby w bardzo różnym wieku i znajdujące się w różnej sytuacji materialnej, różne są przyczyny bezdomności – zauważa Wojciech Boduszyński, asystent osoby bezdomnej z sopockiego MOPS-u – m.in. utrata pracy, konflikty w rodzinie, uzależnienia czy choroba psychiczna. Są dwa podstawowe kryteria określające bezdomność – utrata dachu nad głową i brak środków, aby zapewnić sobie schronienie.

Maciej Azarewicz podkreśla natomiast, że wychodzenie z bezdomności to proces długofalowy.
– Na wyjście z bezdomności potrzeba tyle czasu, ile w niej się przebywało – mówi Azarewicz.
Mimo wszystko osoby pracujące z osobami bezdomnymi nie tracą nadziei i sensowności swoich działań.
– Wychodzimy do osób bezdomnych, rozmawiamy z nimi, staramy się wzbudzić ich zaufanie, żeby czuły, że mają w nas oparcie – dodaje Maciej Azarewicz.

Procent osób, którym udało się wyjść z bezdomności jest nikły, to raptem 1 proc. Ale to nie kto inny, tylko my, wrzucając do kapelusza 2 zł czy ulegając prośbom żebrzących i dając przysłowiową złotówkę, utwierdzamy ich w takim sposobie życia.

Pracownicy socjalni odwiedzając uczniów w szkołach zwracali na takie właśnie aspekty sprawę. Rozmawiali o tym, jak mądrze pomagać, o tym, że nie każdy bezdomny żebrze i nie każdy żebrzący jest bezdomny. Czy osobie żebrzącej należy dawać jedzenie lub pieniądze?

– Często to taki odruch serca, odwołanie się do naszej wrażliwości i miłosierdzia, ale dając pieniądze osobie bezdomnej nie pomagamy jej, lecz utwierdzamy w tym co robi – podkreśla Maria Chlebowska – koordynatorka Zespołu ds. Osób Bezdomnych w sopockim MOPS-ie. Taka osoba nie ma potrzeby, żeby coś zmienić swoim życiu. –– Oczywiście nie namawiamy, żeby takiej pomocy nie udzielać, ale żeby się zastanowić – dodaje Wojciech Boduszyński. Najlepszą pomocą jakiej możecie udzielić jest informacja o tym, gdzie osoba potrzebująca może uzyskać wsparcie. W okresie zimowym, kiedy widzimy osobę bezdomną w miejscu, które zagraża zdrowiu i życiu, warto zawiadomić straż miejską lub policję.

Cykl spotkań z młodzieżą odbywa się pod hasłem „Szanuję – wspieram – reaguję”.  Zajęcia prowadzone są w trzech blokach tematycznych: dotyczą starości, przeciwdziałania przemocy oraz bezdomności. Autorski projekt „Bezdomność a stereotypy” realizowany jest od kwietnia 2011 roku. Jedno z takich spotkań odbyło się III Liceum Ogólnokształcącym w Sopocie. Pracownicy socjalni z Zespołu ds. Osób Bezdomnych sopockiego MOPS-u rozmawiali z młodzieżą o stereotypach dotyczących osób bezdomnych oraz o tym jak w sposób właściwy pomóc osobie bezdomnej i jak się zachować wobec osoby żebrzącej.
(UA)
podpis pod fot. MOPS Sopot