Nowe spojrzenie

Rozmowa z Julią Iwaszkiewicz, artystką śpiewaczką, sopranistką, odtwórczynią ról księżniczki Paminy i Papageny w operze Wolfganga Amadeusza Mozarta „Czarodziejski flet” na scenie Opery Bałtyckiej

- Nie pierwszy raz wystąpi pani w operze Mozarta, tym razem w dwóch rolach.
Julia Iwaszkiewicz: Bardzo dobrze się czuję w repertuarze mozartowskim. Jeżeli chodzi o „Czarodziejski flet” śpiewałam dotąd Królową Nocy. W nowej gdańskiej produkcji mam okazję zaśpiewać dwie kolejne role - Paminy i Papageny  w nieśmiertelnym dziele, jakie stworzył Mozart. To interesujące dla mojego artystycznego rozwoju. Wchodzę w rolę Paminy - bardziej liryczną. Dla takiego głosu, jak mój – liryczno – koloraturowego, to wyzwanie. Można się popisać głosem cięższym, ciemniejszym w barwie, aniżeli pokazałam to jako Królowa Nocy.

- Jaką Paminę chciałaby pani stworzyć?
Julia Iwaszkiewicz: Jest to ciekawa i piękna postać do kreowania, natomiast zdaję sobie sprawę, że muszę uważać, żeby nie grać za bardzo dziewczęcości, nie popaść w infantylne granie. Jestem kobietą trzydziestoletnią, a Pamina powinna być bardzo młodym dziewczęciem. Największe niebezpieczeństwo tkwi więc tutaj. Oczywiście – skupiam się na wszystkich burzliwych uczuciach, które moja bohaterka przeżywa, ale zwracam uwagę, żeby w moim graniu było jak najwięcej prostoty, żeby na siłę nie grać młodszej niż się jest.

- I jeszcze rola Papageny.
Julia Iwaszkiewicz: To nieduża rola, mam jeden znany błyskotliwy numer – duet z Papageno. W większości realizacji Papageno czeka na Papagenę przez cały spektakl, kawał swojego życia na to poświęca, wreszcie ona się pojawia. Teraz Papageno tęskni, chce odebrać sobie życie i wtedy pojawia się ona, za chwilę następuje finał opery, kiedy wszyscy powinni być szczęśliwi. Ale troszeczkę inaczej to wygląda, jest bardziej skomplikowane, ale nie będę zdradzać szczegółów realizacyjnych, zapraszam na przedstawienie.

- Czy „Czarodziejski flet” Mozarta może – pani zdaniem – dotrzeć do młodego widza, poruszyć go?
Julia Iwaszkiewicz: Uważam, że w tej inscenizacji, jaką proponuje dyrektor Marek Weiss Grzesiński może i powinno dotrzeć do młodego pokolenia odbiorców. Mamy do czynienie z zupełnie nowym spojrzeniem na dzieło.

- Dobrze się pani czuje w tej realizacji?
Julia Iwaszkiewicz: Tak, zdecydowanie. Już kolejny raz pracuję z tym reżyserem, od pierwszej naszej produkcji – a było to „Rigoletto” – dobrze, myślę, się rozumiemy we współpracy. Jego interpretacje trafiają mi bardzo do przekonania.

- A jak układa się pani praca z innymi śpiewakami?
Julia Iwaszkiewicz: Dyrektor zaprasza najlepszych śpiewaków w kraju, wielu z nich występuje za granicą. To profesjonaliści, którzy wiedzą co robią, są znakomicie przygotowani. Mogę być dumna, że w tak wspaniałym towarzystwie mogę pracować i występować. Sama radość. 

- Śpiewa pani także na innych scenach w Polsce.
Julia Iwaszkiewicz: Już ósmy sezon współpracuję z Operą Nowa w Bydgoszczy, tam był mój debiut. W ubiegłym sezonie zrealizowaliśmy na tej scenie „Napój miłosny” Donizettiego, w przyszłym sezonie planowane jest przedstawienie, w którym, być może, znajdzie się, dla mnie miejsce. Nie wiadomo jeszcze jak plany w przyszłym sezonie w Operze Bałtyckiej będą wyglądały. Współpracuję też z Teatrem Muzycznym w Lublinie. Ostatnio wystąpiłam w kilku przyjemnych koncertach z Królewską Orkiestrą Salonową pod dyrekcją Natalii Walewskiej powstałej w Polskiej Filharmonii Bałtycką im. Fryderyka Chopina. Mam parę artystycznych planów, których, na razie, nie chciałabym zdradzać.
Katarzyna Korczak