W sobotę odsłonięcie pomnika Anny Walentynowicz

Pomnik Anny Walentynowicz zostanie odsłonięty w Gdańsku Wrzeszczu w dzień jej urodzin w sobotę 15 sierpnia o godz. 16.30 u zbiegu Al. Grunwaldzkiej i ul. Waryńskiego – 35 lat po strajkach Sierpnia ’80. Zawsze stawała w obronie pokrzywdzonych, szykanowanych, wyrzuconych na margines. Krytykowała tych, którzy na robotniczych plecach wdrapali się na szczyt schodów władzy.

Robotnica Stoczni Gdańskiej, spawaczka i suwnicowa, przodowniczka pracy, współorganizatorka obchodów rocznic Grudnia ’70, wielokrotnie zatrzymywana, poddawana rewizjom. swoją bezkompromisową, prostolinijną postawą, uczciwością i dążeniem do prawdy zaskarbiła sobie szacunek robotników.

Anna Walentynowicz, działaczka Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, legenda „Solidarności” urodziła się 15 sierpnia 1929 r. w Równem na Wołyniu. W 1939 roku straciła rodziców.

W połowie lat 50-tych Anna Walentynowicz była przodowniczką pracy socjalistycznej (wykonywała 270 proc. normy), członkinią ZMP i delegatką na Zjazd Młodzieży Socjalistycznej w Berlinie.

W grudniu 1970 roku uczestniczyła w demonstracji pod KW PZPR, a 25 stycznia 1971 roku uczestniczyła w spotkaniu stoczniowców z nowym I sekretarzem KC PZPR Edwardem Gierkiem.

Od 1978 była w WZZ Wybrzeża, współorganizowała obchody rocznic Grudnia ’70. Była wielokrotnie zatrzymywana przez MO i SB.
7 sierpnia 1980 r. za niezależną działalność związkową i krytykę dyrekcji zakładu pracy Anna Walentynowicz, kilka miesięcy przed emeryturą, została dyscyplinarnie zwolniona z pracy w Stoczni Gdańskiej.

Wyrzucenie z pracy „zwykłej suwnicowej” zmieniło historię PRL.
14 sierpnia 1980 r. szesnastotysięczna załoga stoczni rozpoczęła strajk, żądając m.in. przywrócenia Anny Walentynowicz do pracy. Postulat ten został spełniony.  

Jednak 16 sierpnia 1980 r. Anna Walentynowicz wraz z Aliną Pienkowską zatrzymała przy stoczniowej bramie stoczniowców opuszczających zakład po zakończeniu strajku przez Lecha Wałęsę. Zaczął się strajk solidarnościowy, trwający do 31 sierpnia 1980 r.

W latach 80. krytykowała ówczesne kierownictwo NSZZ "Solidarność" skupione wokół Lecha Wałęsy. Swego negatywnego zdania o pierwszym prezydencie RP i nobliście oraz kierunku przemian po 1989 roku nie zmieniła nigdy.
Była przeciwniczką obrad Okrągłego Stołu.  
Zginęła tragicznie w katastrofie Tu-154M pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 r.

Budowę pomnika legendy WZZ Wybrzeża i „Solidarności” sfinansowano ze składek członków NSZZ "Solidarność" i Stowarzyszenia Godność.  

ASG