Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny

W Polsce 1 listopada to Dzień Wszystkich Świętych, zaś 2 listopada obchodziliśmy jako Dzień Zaduszny.

1 listopada to dzień zadumy i refleksji związany ze wspominaniem zmarłych świętych. Początki uroczystości Wszystkich Świętych sięgają IV wieku, kiedy to w Antiochii obchodzono dzień wspomnienia wszystkich męczenników. W Polsce 1 listopada jest dniem wolnym od pracy. Ludzie odwiedzają w ten dzień groby zmarłych, modlą się w ich intencji, ozdabiają groby kwiatami i zapalają znicze. Uroczystość Wszystkich Świętych bywa mylona ze Świętem Zmarłych - w czasach PRL-u próbowano nadać temu dniu charakter świecki – stąd ta nazwa.

Z kolei tradycja obchodów Dnia Zadusznego, zwanego też w Polsce Zaduszkami, sięga czasów biblijnych. Pierwsze wzmianki o zapisywaniu w specjalnych księgach imion osób zmarłych można odnaleźć już w Starym Testamencie. Dzień Zaduszny zapoczątkował w chrześcijaństwie św. Odilon, opat benedyktynów w Cluny we Francji.

Dzień ten miał być przeciwwagą dla pogańskich obrządków czczących zmarłych. W 998 roku Odilon zarządził modlitwy za dusze, wyznaczając na to pierwszy dzień po Wszystkich Świętych, czyli 2 listopada. Termin ten i sama idea szybko rozpowszechniły się we Francji, Anglii, Niemczech, Italii. W XIII wieku zwyczaj ten w Kościele katolickim stał się powszechny.

W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII wieku, a z końcem XV wieku była znana w całym kraju. W Zaduszki odwiedza się cmentarze, groby zmarłych z rodziny i uczestniczy w mszach, modląc się w intencji tych, którzy odeszli. Istnieje tradycja zapalania świeczek czy zniczy na grobach oraz składania kwiatów, wieńców lub też innego typu ozdób, mających być symbolem pamięci o bliskich.

Wła 49

Zdjęcia: Maja Bieńkowska