Wspomnienie o Zdzisławie Boguszu

Polubiliśmy się. I tak już zostanie.

Miał bardzo ważny gabinet w bardzo ważnej fabryce. W tej bardzo ważnej fabryce, w tym bardzo ważnym gabinecie miał zawsze otwarte dzwi i otwarte serce. Zarządzał ważna fabryką, ale nie rządził człowiekiem. Rzadko - albo wcale - spotyka się ludzi ponad miarę życzliwych, a ponad rolę zawodową – dobrodusznych. Ci którzy mieli kłopot, pecha, mielli też szczęście jeśli spotkali Zdzisława.

Wielu mogłoby to dzis powiedzieć

Kilka lat temu zniknął. Nie miał już ważnego gabinetu w ważnej fabryce. Miał wciaż to samo serce, tą sama wewnętrzną życzliwość. Żył kameralnie, cokolwiek na uboczu, ale wciąż blisko. Poważany przez tych, dla których warzył przez lata gdańskie piwo. To była przestrzeń w której jego zawodowa godnośc była szanowana i ngdy nie zaznała despektu. Mówił z tej okazji często: mój przyjaciel Tony...

Chcemy wierzyć, że zaprosił nas na swoje leśne uroczysko pod Szlachtą. Chcieliśmy tak wierzyć żegnając Zdzisława. My, którzy przyszliśmy, my którzy zobaczyliśmy tych, którzy nie przyszli. Zdzisław zamknął drzwi, ale nie pozbawił nas pamięci.

Niewielu doznaje takiej łaski od losu, ale Zdzisław miał obowiazek jeszcze poczekać. Walczył tak dzielnie jak potrafił, z tm szerokim, szelmowskim uśmiechem, który był tak pięknym refleksem jego charakteru.

Polubiliśmy się. I tak już zostanie. Na zawsze.

Marek Formela
Na cmentarzu Srebrzysko Zdzisława Bogusza pożegnali przyjaciele z Bractwa św. Jerzego Marian Prekop i Jerzy Guss.

Bractwo św. Jerzego. Zdzisław Bogusz pasuje rytualnie Piotra Dzika. Z prawej Edward Ściubidło, w głębi Stanisław Michalski.