Polityka ekologiczna państwa 2030

Rząd przyjął „Politykę ekologiczną państwa 2030”. To sektorowe rozwinięcie i uszczegółowienie celów zarysowanych w rządowej Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Dokument wskazuje m.in. na konieczność stawienia czoła zmianom klimatu i mocno akcentuje rolę leśnictwa w tej dziedzinie.

Rada Ministrów przyjęła, a premier podpisał uchwałę w sprawie przyjęcia „Polityki ekologicznej państwa 2030” (PEP 2030) – strategii rozwoju w obszarze środowiska i gospodarki wodnej. Tym samym staje się ona najważniejszym dokumentem strategicznym w tym obszarze. Rolą „Polityki” jest zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego Polski oraz wysokiej jakości życia mieszkańców. „Polityka” wzmacnia działania rządu polegające na budowie innowacyjnej gospodarki z zachowaniem zasad zrównoważonego rozwoju.

Polityka ekologiczna państwa 2030 jest strategią w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W przyszłej perspektywie finansowej 2021–2027 będzie stanowiła podstawę do inwestowania środków europejskich. Strategia wspiera także realizację celów i zobowiązań Polski na szczeblu międzynarodowym, w tym na poziomie unijnym oraz ONZ. Wchodzi w życie 6 września

Cele szczegółowe PEP 2030 zostały określone w odpowiedzi na najważniejsze trendy w obszarze środowiska, tak by połączyć je z potrzebami gospodarczymi i społecznymi. Dotyczą zdrowia, gospodarki i klimatu. Realizacja celów środowiskowych ma być wspierana przez cele horyzontalne dotyczące edukacji ekologicznej oraz efektywności funkcjonowania instrumentów ochrony środowiska. Chodzi o rozwijanie kompetencji, umiejętności i postaw ekologicznych społeczeństwa oraz o poprawę zarządzania ochroną środowiska w Polsce.

Cele szczegółowe będą realizowane przez tzw. kierunki interwencji, a w nich m.in. przez projekty strategiczne. Co istotne wśród trzynastu kierunków interwencji znalazło się wspieranie wielofunkcyjnej i trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. O leśnictwie mowa jest także w przypadku kierunków, jakimi są ochrona powierzchni ziemi oraz przeciwdziałanie zmianom klimatu.

Lasy i leśnictwo zajmują poczesne miejsce na kartach PEP 2030. Autorzy dokumentu zauważają, że dobra kondycja przyrody w Polsce, znajdująca wyraz w zróżnicowaniu na poziomie ekosystemów i gatunków, to m.in. zasługa dominacji własności państwowej w strukturze zarządzania lasami. Dzięki temu możliwe stało się urzeczywistnienie zasad wielofunkcyjnej i trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, co z kolei umożliwia zachowanie równowagi między świadczonymi przez lasy funkcjami: przyrodniczymi (ochronnymi), społecznymi i gospodarczymi, stwierdza PEP. Gospodarka leśna została nazwana narzędziem ochrony różnorodności biologicznej, stymulatorem gospodarki i tworzenia miejsc pracy. Dokument podnosi także, że lasy posiadają duży potencjał do łagodzenia zmian klimatu, który można zwiększać poprzez prowadzenie dodatkowych działań. Pośród działań adaptacyjnych do zmian klimatu znajdziemy te, które od już realizują Lasy Państwowe: mała retencja, renaturyzacja rzek, mokradeł.
Jako jeden dziewięciu projektów strategicznych PEP 2030 wymienione zostały Leśne Gospodarstwa Węglowe. Z Lasów Państwowych wywodzą się jeszcze dwa inne projekty strategiczne. Jeden to Budownictwo drewniane, drugi to Kompleksowy program adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatycznych do roku 2020.

Na kartach „Polityki” przeczytamy także o roli drewna, które w każdej postaci pozostaje rezerwuarem węgla. 0,8 tony emisji dwutlenku węgla zostało pochłonięte przez każdy metr sześcienny drewna, który jest używany w budownictwie – przypomina dokument i wskazuje, że rząd oczekuje promocji drewna jako odnawialnego, wszechstronnego surowca budowlanego.

Przed Lasami Państwowymi stają też nowe zadania. W PEP 2030 pada oczekiwanie pozyskiwania przez PGL LP gruntów do zalesiania, wprowadzenia regulacji i ułatwień dla obrotu drewnem energetycznym. Strategia obliguje do kontynuacji i tworzenia nowych programów ochrony gatunków, zwiększania udziału różnych typów martwego drewna. Wraz ze wzrostem ilości i znaczenia tych zadań winna się pojawić wycena wartości pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Jej odzwierciedlenie winno być obecne we wszelkich programach dotyczących lasów.

JK