Władysław Bartoszewski w Sopocie

Władysław Bartoszewski będzie dziś, 28 kwietnia gościem Salonu Młodopolskiego im. Arama Rybickiego.

Spotkanie „Polityka zagraniczna III Rzeczypospolitej. Doświadczenia i refleksje” rozpocznie się o godzinie 18.00 w Państwowej Galerii Sztuki, Nowym Domu Zdrojowym w Sopocie. Poprowadzi je Marek Ponikowski, wykładowca Uniwersytetu Gdańskiego i autor opiniotwórczego programu „Gdański Dywanik” nadawanego od kilkunastu lat przez TVP Gdańsk.

Władysław Bartoszewski urodził się w 1922 r. Uczestniczył w cywilnej obronie Warszawy we rześniu 1939 r. W 1940 r., po zatrzymaniu w łapance na warszawskim Żoliborzu, trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, skąd został zwolniony w 1941 r. dzięki staraniom PCK. W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne - początkowo (do 1944 r.) studiował na tajnym Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od listopada 1942 r. był pracownikiem Delegatury Rządu na Kraj i zajmował się organizowaniem pomocy m.in. dla więźniów Pawiaka i dla uczestników powstania w getcie warszawskim. Walczył w powstaniu warszawskim; awansowany przez dowódcę AK gen. Tadeusza Komorowskiego "Bora" na stopień podporucznika. Po wojnie, w związku z represjami staWlinowskimi, został zmuszony do przerwania studiów. Dopiero w 1958 r., po ponownym przyjęciu na polonistykę UW, złożył pracę magisterską. W 1962 r., decyzją rektora UW, został skreślony z listy studentów. Współpracował m.in. z Instytutem Pamięci Narodowej przy Prezydium Rady Ministrów oraz z Główną Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce. W 1946 r. zaangażował się w działalność PSL, opozycyjnego wobec władz komunistycznych. Był redaktorem „Gazety Ludowej”, „Stolicy” i „Tygodnika Powszechnego”, współpracował z Radiem Wolna Europa. Od 1969 r. jest członkiem zarządu polskiego Penklubu. W latach 70., z powodu aktywnej działalności opozycyjnej i kontaktów na Zachodzie, został objęty zakazem druku w Polsce (do jesieni 1974 r.) oraz poddany innym represjom. W sierpniu 1980 r. podpisał list intelektualistów do strajkujących robotników. Wstąpił do NSZZ "Solidarność". Internowany w stanie wojennym.

W latach 80-tych profesor gościnny na uniwersytetach w Bawarii. W latach 1990-1995 był
ambasadorem Polski w Austrii, dwukrotnie ministrem spraw zagranicznych RP (1995, 2000-2001)
oraz senatorem (1997-2001). Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Polskiego Instytutu Spraw
Międzynarodowych. Wielokrotnie odznaczany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za pomoc udzielaną Żydom w trakcie wojny, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta, Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec i medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.

(wie)