"Sztuka Pełnosprawna" bawiła, uczyła, integrowała

Kilkadziesiąt prac wykonanych techniką ceramiczną, witraż i tkanina to efekt ponad półrocznego projektu „Sztuka pełnosprawna” prowadzonego przez Fundację im. Helen Keller, w którym wzięły udział osoby z niepełnosprawnością wzroku i słuchu oraz ich rodziny.

- Celem projektu „Sztuka pełnosprawna” była rehabilitacja społeczna poprzez sztukę i działania twórcze, rozbudzenie kreatywnych zainteresowań uczestników, stworzenie możliwości osobistego i zawodowego rozwoju, przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu osób z niepełnosprawnościami oraz podniesienie ich znaczenia w społeczeństwie i poprawa samooceny - powiedziała Iwona Rozbicka, prowadząca projekt z ramienia Fundacji im. Helen Keller. - Uczestnikami projektu były osoby z niepełnosprawnością wzroku, niepełnosprawnością słuchu i niepełnosprawnością wzroku i słuchu oraz osoby z otoczenia czyli rodziny i osoby na co dzień pracujące z osobami niepełnosprawnymi. Podczas odbywających się przez pół roku warsztatów uczestnicy poznali bardzo różne techniki artystycznego wyrazu – ceramika, witraż i tkanina. Pracowało się wspaniale. Powstało bardzo dużo prac. Nie obyło się bez przygód. Wiele prac się potłukło, wybuchło w piecu podczas wypalania. Tematem przewodnim warsztatów było morze ponieważ mieszkamy nad morzem, Gdańsk związany jest z morzem i chcieliśmy to podkreślić. Oprócz prac ceramicznych powstały trzy wspólne prace - tkanina, witraż i wspólna praca ceramiczna - ławica ryb.

Przykładem integracyjnej roli projektu jest rodzina Walkowskich.
- Udział w projekcie była dla mnie oderwaniem od codzienności - powiedziała Daniela Walkowska. - Na zajęciach zapominałam o codziennych trudnościach, o szkole. Zajęcia ceramiczne były fajne. Lubiłam wykonywać prace w których motywem była łódka. Lubię prace artystyczne i dlatego zgłosiłam się do tego projektu.

Daniela Walkowska (pierwsza z prawej) z mamą i siostrą przy stoliku z pracami wykonanymi w ramach projektu

- Mnie do udziału namówiła córka, bo sama bym się nie zdecydowała - powiedziała Katarzyna Walkowska, mama Danieli. - Ale jak już zaczęliśmy pracować w glinie, w tkaninie to dla mnie był to czas oderwania od rzeczywistości. To był tak głęboki relaks, że nie mogłam myśleć o niczym innym, bo trzeba było pracować nad materiałem. Wskazówki Kasi i Iwony były bezcenne. Nie wiedziałam, że glinie trzeba upuścić pęcherzyki powietrza, że trzeba nad nią pracować. Było dużo zabawy, ale też dużo nauki. Poznawaliśmy technologie wykonywania przedmiotów codziennego użytku. Części wykonanych prac mamy zamiar używać, ale część jest stricte ozdobna. W zajęciach uczestniczył również mój mąż i pozostałe dzieci, ale pomysłodawcą projektów była Daniela. Po raz pierwszy spotkałam się z grupą dorosłych osób, które mają dysfunkcje, które znakomicie sobie radzą. Podczas zajęć osoby słabowidzące lub niewidzące prześcigały się w kulinariach. Wydawało mi się, że jestem gospodynią pełną gębą, a od nic uczyłam się pewnych rzeczy, bardzo specjalistycznych jeśli chodzi o kuchnię. To było niesamowite! Uważam, że cenne jest to, że poznaliśmy te osoby. One nie są jakimiś sierotkami zamkniętymi w sobie, ale osobami aktywnymi, które świetni radzą sobie z codziennością.

- Dzięki projektowi miałam okazję tworzyć różne rzeczy - powiedziała Małgosia Urbańska. - W wolnym czasie robię robić różne rzeczy. Zajęcia artystyczne były fajne i dały mi dużo radości. Praca w technice ceramicznej była ciekawa. Udało mi się zrobić wszystkie prace jakie chciałam.

Małgosia Urbańska z mamą i bratem prezentuje swoje prace

Projekt, finansowany ze środków PFRON za pośrednictwem Miasta Gdańsk, podsumowano 15 grudnia w Sieni Instytutu Kultury Miejskiej. Podczas spotkania zapewniona była audiodeskrypcja oraz tłumaczenie na język migowy.

We wtorek 19 grudnia o godz. 17.00 w Galerii Punkt Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki na ul. Chlebnickiej 2 odbędzie się wernisaż prac, które będzie można oglądać w Galerii Punkt do 31 grudnia.

Tomasz Łunkiewicz