Poseł Płażyński wspiera gdańszczanina w walce o odzyskanie mieszkania » Poseł Kacper Płażyński złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich na działania Prezydent Miasta G... Program Domowej Opieki Medycznej » W związku z rosnąca liczbą zakażeń koronawirusem Ministerstwo Zdrowia uruchomiło program Domowej Opi... Andrzej Grubba patronem gdańskiego tramwaju » Andrzej Grubba został patronem jednego z jeżdżących po Gdańsku tramwajów. Uroczystość nadania imieni... Zmarł Jan Kilian » W sobotę, w wieku 66 lat zmarł Jan Kilian, poseł na Sejm VIII kadencji i wieloletni szef PiS w Staro... Apel działaczy „Solidarności” w obronie pamięci o Janie Pawle II » My weterani opozycji antykomunistycznej i „Solidarności” piszemy ten list z sercem pękającym z żalu ... Śledztwo w sprawie pożaru w chojnickim hospicjum do wiosny przyszłego ... » Niebawem minie rok od tragicznego pożaru w chojnickim hospicjum. Śledztwo toczy się własnym rytmem i... Odszkodowanie za „Wilczy bilet” i pozbawienie pracy » Sąd Apelacyjny w Gdańsku orzeknie wkrótce w precedensowej sprawie odszkodowania za zakaz pracy w sta... Niebezpieczne związki - ktoś zbije termometr? » W drugim kwartale br. zlikwidowano w Polsce ponad 93 tys. miejsc pracy, z czego blisko połowę w zwią... List do redakcji: Co teraz zrobią ptaki? » Z pozycji starego mieszkańca Oliwy chciałbym zwrócić uwagę na niebywałą rzeź oliwskiej zieleni. Na t... Piotr Gierszewski: Eksperyment kadrowy na delikatnej tkance miasta » Z Piotrem Gierszewskim, wiceprzewodniczącym Rady Miasta Gdańska, radnym Gdańska od 1998 r., nauczyci...
Reklama
Monika Chabior - gdański pedagog postępu?
czwartek, 19 listopada 2020 17:49
Monika Chabior - gdański pedagog postępu?
Aktywny udział w Strajku Kobiet przy akompaniamencie wulgarnych
Zenon Plech spoczął w Alei Zasłużonych
niedziela, 29 listopada 2020 10:18
Zenon Plech spoczął w Alei Zasłużonych
W sobotę, 28 listopada, na cmentarzu Srebrzysko odbył się pogrzeb
Lechia znów bez bramki i punktu
poniedziałek, 30 listopada 2020 20:26
Lechia znów bez bramki i punktu
Po raz trzeci w tym sezonie Lechia przegrała na swoim stadionie.

Galeria Sztuki Gdańskiej

Bliscy Nieznajomi – Sopot 70.
sobota, 21 listopada 2020 14:56
Bliscy Nieznajomi – Sopot 70.
Na plakacie wystawy „Bliscy Nieznajomi – Sopot 70” wybrzeżowy

Foto "Kwiatki"

Foto
środa, 18 marca 2020 10:30
Foto
W marcu na chwilkę Pomorze odwiedziła

W obiektywie Macieja Kostuna

Odkrywanie tajemnic spod ogona
środa, 26 lipca 2017 18:30
Odkrywanie tajemnic spod ogona
Solidarność męska powinna mnie powstrzymać od plotek na tematy

Sport w szkole

Finały zawodów lekkoatletycznych
poniedziałek, 30 kwietnia 2018 17:19
Finały zawodów lekkoatletycznych
Gdański Zespół Schronisk i Sportu Szkolnego zaprasza do udziału w
Jeśli lubisz film „Buena Vista Social Club” nie możesz przegapić show na Ołowiance
sobota, 29 lutego 2020 12:50
Jeśli lubisz film „Buena Vista Social Club” nie możesz przegapić show na Ołowiance
Porywające kubańskie show zagości w niedzielę 1 marca br. w
Najlepsi rumscy sportowcy, trenerzy i sponsorzy sportu
poniedziałek, 17 lutego 2020 09:52
Najlepsi rumscy sportowcy, trenerzy i sponsorzy sportu
Za nami XI Rumska Gala Sportu i dwudziesty szósty konkurs „Na
Spotkali się, by oszacować możliwości założenia muzeum
poniedziałek, 10 kwietnia 2017 18:04
Spotkali się, by oszacować możliwości założenia muzeum
Fundacja „Mater Dei”, ta sama dzięki której w dużej mierze

Tablice pamiątkowe działaczy Wolnych Związków Zawodowych, RMP i NSZZ „Solidarność”

Ocena użytkowników: / 3
SłabyŚwietny 
niedziela, 30 sierpnia 2020 15:16

Uroczyste odsłonięcie trzech tablic pamiątkowych poświęconych działaczom Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, Ruchu Młodej Polski i NSZZ „Solidarność” w Gdańsku odbędzie się 31 sierpnia br.


godz. 9.00 – uroczyste odsłonięcie tablicy pamiątkowej śp. Aliny Pienkowskiej-Borusewicz ul. Fitelberga 8 Gdańsk Strzyża
godz. 9.45 – uroczyste odsłonięcie tablicy pamiątkowej śp. Magdaleny Modzelewskiej-Rybickiej ul. Wojska Polskiego 20 (Wrzeszcz)
godz. 10.30 – uroczyste odsłonięcie tablicy pamiątkowej śp. Jana Koziatka ul. Leśny Stok 4 Gdańsk Srebrniki


Alina Pienkowska-Borusewicz (z domu Pabijan), urodziła się w 1952 r. w Gdańsku. Ukończyła IX Liceum Ogólnokształcące i Pomaturalne Medyczne Studium Zawodowe w Gdańsku. W 1978 r. zaangażowała się w działalność Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. Poznała m.in. Bogdana Borusewicza, Andrzeja i Joannę Gwiazdów, Bogdana Lisa, Annę Walentynowicz, Lecha Wałęsę, Krzysztofa Wyszkowskiego. Redagowała pismo WZZ „Robotnik Wybrzeża”, kolportowała ulotki i niezależną prasę, brała udział w obchodach rocznicowych Grudnia ‘70.

Alina Pienkowska znalazła się w zainteresowaniu Służby Bezpieczeństwa Wydziału III „A”, następnie Wydz. III KW MO w Gdańsku. Założono Sprawę Operacyjnego Rozpracowania krypt. „Pielęgniarka”. Poddawana była represjom, kilkakrotnie była zatrzymywana na 48 godzin, inwigilowana. W obronie Aliny Pienkowskiej krzywdząco oskarżonej o zaniedbania w pracy, wystąpiła załoga Elmoru, a petycję do dyrektora PZOZ podpisało 300 osób. Alina Pienkowska nie załamała się pod represjami.

14 sierpnia 1980 r. Alina Pienkowska po nawiązaniu telefonicznej łączności z Jackiem Kuroniem przekazała do Radia Wolna Europa postulaty strajkujących stoczniowców i apel o pomoc żywnościową.

16 sierpnia 1980 r., po podpisaniu przez komitet strajkowy pod przewodnictwem Lecha Wałęsy porozumienia z dyrekcją Stoczni i ogłoszeniu zakończenia strajku, zatrzymywała przy bramie nr 3 (z Anną Walentynowicz, Ewą Ossowską) wychodzących ze Stoczni robotników, aby kontynuowali strajk solidarnościowy z innymi zakładami Trójmiasta, w wyniku czego kilkuset stoczniowców SG pozostała w stoczni. Ten wyczyn przyczynił się do podjęcia decyzji o kontynuowaniu strajku solidarnościowego w Stoczni Gdańskiej. Zawiązano Międzyzakładowy Komitet Strajkowy. Była ona autorką postulatu 16. dotyczącego poprawy funkcjonowania i dostępności opieki zdrowotnej dla Polaków.

31 sierpnia 1980 r. jako członkini Prezydium MKS została sygnatariuszką Porozumień Sierpniowych z rządem PRL. Alina Pienkowska, brała udział w szeregu zebrań związkowych w całym kraju. Została przewodniczącą Krajowej Sekcji Służby Zdrowia „Solidarności”. Z żądaniami służby zdrowia solidaryzowało się szereg instytucji i przedsiębiorstw. Na znak ich poparcia wywieszano biało–czerwone flagi, a ludzie nosili opaski w barwach narodowych. W lipcu 1981 r. Alina Pienkowska została wybrana do Prezydium Zarządu Regionu Gdańskiego. 29 listopada 1981 r., w proteście przeciw metodom kierowania związkiem przez Lecha Wałęsę, odeszła z Zarządu Regionu.

Alina Pienkowska została internowana już 13 grudnia 1981 r. na podstawie decyzji nr 167 wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego MO w Gdańsku. Przebywała w Areszcie Śledczym w Gdańsku, Zakładzie Karnym w Bydgoszczy-Fordonie, od 10 stycznia 1982 r. w Ośrodku Odosobnienia w Gołdapi. Internowanie uchylono 23 lipca 1982 r. Służba Bezpieczeństwa nie zaprzestała inwigilacji Aliny Pienkowskiej (Inspektorat 2 WUSW w Gdańsku). Alinę Pienkowską wspierał jeden z czołowych działaczy opozycji Bogdan Borusewicz, z którym 23 grudnia 1884 r. wzięli ślub w konspiracji, gdyż Bogdan Borusewicz ukrywał się przed SB. 1986 r. Alina Pienkowska-Borusewicz, wraz z Krystyną Zachwatowicz, założyła Fundację Społeczną „Solidarność”. Sukcesem fundacji było przeprowadzenie pierwszych w kraju bezinwazyjnych badań serca. W maju 1988 r. wspomagała strajk w Stoczni Gdańskiej, w sierpniu 1988 r. uczestniczyła w strajku w stoczni. W 1989 r. weszła w skład Tymczasowego Zarządu Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”. W latach 1990-1992 była delegatem na WZD Regionu Gdańskiego, weszła do Prezydium Zarządu Regionu Gdańskiego i jako szefowa Krajowej Sekcji Służby Zdrowia NSZZ „Solidarność” angażowała się w reformę służby zdrowia. Jesienią 1991 r. po pierwszych w pełni demokratycznych wyborach parlamentarnych z listy "Solidarności" dostała się do Senatu RP.  W 1998 r. z listy Unii Wolności została wybrana do Rady Miasta Gdańska.

Alina Pienkowska zmarła 17 października 2002 r. w Gdańsku. Została pochowana przy głównej alei cmentarza Srebrzysko we Wrzeszczu. W 2006 r. pośmiertnie uhonorowana została Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

alt


Magdalena Modzelewska-Rybicka urodziła się w 1954 r. w Gdańsku. Na początku lat siedemdziesiątych aktywnie uczestniczyła w Ruchu Światło-Życie, była zaangażowana w działalność Duszpasterstwa Akademickiego.

Od 1977 r. członkini Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Współuczestniczyła w założeniu Studenckiego Komitetu Solidarności. W styczniu 1978 r. jako członek SKS-u rozdawała pod kościołem w Gdańsku-Oliwie ulotki ROPCiO. Magdalena Modzelewska była współzałożycielką Ruchu Młodej Polski. Jej podpis widnieje pod deklaracją założycielską RMP z 18 sierpnia 1979 r.

Po aresztowaniu w 1978 r. Błażeja Wyszkowskiego, razem z Bożeną Rybicką organizowała, gromadzące po kilkanaście osób, modlitwy w bazylice Mariackiej w intencji uwięzionego działacza Wolnych Związków Zawodowych oraz Tadeusza Szczudłowskiego i Dariusza Kobzdeja. Z Bogdanem Borusewiczem, Bożeną Rybicką, Anną Młynik, Kazimierzem Szołochem i Dariuszem Kobzdejem 18 grudnia 1978 r. uczestniczyła w złożeniu wiązanki kwiatów oraz wieńca z napisem „Poległym w grudniu stoczniowcom – koledzy” pod bramą Stoczni Gdańskiej. Magdalena Modzelewska uczestniczyła w niezależnych manifestacjach rocznicowych 3 maja i 11 listopada. W latach 1979-1980 pracowała jako nauczycielka, była zatrudniona w Bibliotece Głównej Akademii Medycznej.
Wraz z grupą działaczy Ruchu Młodej Polski w sierpniu 1980 r. wspomagała strajk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina. Przy Bramie nr 2 każdego dnia prowadziła modlitwy. Jej głos można usłyszeć w scenach filmu Andrzeja Wajdy „Człowiek z żelaza” oraz w dokumencie „Robotnicy’80”. Do grudnia 1980 r. pracowała w sekretariacie Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego.

Od maja 1982 do 1983 r. pracowała w redakcji pisma „Solidarność. Pismo Regionu Gdańskiego”, od jesieni 1982 r. w „Polityce Polskiej”. W 1984 r. Magdalena Modzelewska-Rybicka rozpoczęła studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (do 1986 r.), studiowała teologię. W 1985 r. zawarła związek małżeński z Mirosławem Rybickiem. Po transformacji ustrojowej pracowała jako terapeutka w zakresie uzależnień i przemocy w rodzinie, prowadziła zajęcia dla rodziców i opiekunów dzieci niepełnosprawnych jako terapeutka.

Magdalena Modzelewska-Rybicka była wielokrotnie zatrzymywana. Od 1977 r. była inwigilowana przez Wydz. III KWMO w Gdańsku w ramach KE krypt. "Humanistki" i SOR o kryptonimie „Rybak”. W 2006 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2015 r. Krzyżem Wolności i Solidarności. Magdalena Modzelewska-Rybicka zmarła po ciężkiej chorobie 23 maja 2016 r. Została pochowana na cmentarzu Srebrzysko.


Jan Piotr Koziatek urodził się w 1942 r. we wsi Lipa, niedaleko Przasnysza. W marcu 1961 r., rozpoczął pracę w Stoczni Gdańskiej na Wydziale Wyposażeniowym W-2, jako monter instalacji i spawacz.

W kwietniu 1971 r. awansował na stanowisko konstruktora, a niedługo potem starszego projektanta w Pracowni Instalacji Kadłubowych Biura Projektowo-Konstrukcyjnego stoczni. Zaprojektował m.in. oryginalny „system pneumatycznego, automatycznego i zdalnego sterowania instalacją gaśniczą i wentylacją ładowni na statkach typu ro-ro”.

29 kwietnia 1978 r. ogłoszono w Gdańsku powstanie Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, Jan Koziatek w kwietniu 1979 r. po raz pierwszy pojawił się na zebraniu. Z miejsca zadeklarował chęć kolportażu na terenie stoczni niezależnych publikacji, w tym „Robotnik Wybrzeża”. Od maja 1979 r. był inwigilowany przez Wydział III „A” KW MO w Gdańsku i represjonowany do jesieni 1989 r., w tym do Sprawy Operacyjnego Rozpracowania krypt. „Kompania”, prowadzonej od 1982 r. do września 1989 r.

Od 14 sierpnia 1980 r. Jan Koziatek był jednym z aktywniejszych jego uczestników, został członkiem komitetu strajkowego Stoczni Gdańskiej. Został wybrany przewodniczącym Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Stoczni Gdańskiej. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność”. Jan Koziatek został internowany 13 grudnia 1981 r., na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego MO w Gdańsku, trafił do Ośrodka Odosobnienia w Strzebielinku. Internowanie uchylono 9 grudnia 1982 r.
Jan Koziatek znalazł zatrudnienie dopiero w 1983 r., po uchyleniu stanu wojennego, w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku. Powrócił do aktywności publicznej, by przewodniczyć Stowarzyszeniu Obrońców i Akcjonariuszy Stoczni Gdańskiej „Arka”.

W 2006 r. Jan Koziatek otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 16 marca 2017 r. w Gdańsku. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Świętym Miejscu na Mazowszu.

ASG

Related news items:
Newer news items:
Older news items:
 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież