Ćwirko: Postawiliśmy na inwestowanie, a nie przejadanie środków

Z Ireneuszem Ćwirko,  współwłaścicielem i członkiem Zarządu stoczni Crist S.A. rozmawia Artur S. Górski

- Na terenach po Stoczni Gdynia S.A. trwa produkcja. Zatrudnienie znajdują kolejni specjaliści. Kolejny kontrakt będzie finalizowany. Jest przyszłość przed przemysłem stoczniowym? 
Ireneusz Ćwirko: We wrześniu uprawomocni się kontrakt z Hochtief Solutions AG.  Jest to jednostka służąca do stawiania na morzu fundamentów pod wierze wiatrowe. Takie konstrukcje już budowaliśmy. Do tego potrzebne są umiejętności, specjalistyczny sprzęt i tereny. Dlatego działamy na naszych terenach stoczniowych w Gdyni. Stąd były decyzje w ubiegłym roku by kupić duży dok i suwnicę w Stoczni Gdynia. Wcześniej mieliśmy już  miejsce do prefabrykacji kadłubów Znaleźliśmy źródła finansowania i kontrakty na statki rybackie i jednostki do obsługi platform wiertniczych oraz specjalistyczne platformy do stawiania wież wiatrowych na morzu, specjalistyczne statki „off-shore”. Na budowanych u nas jednostkach jest montowany dźwig mogący podnosić elementy o wadze 1500 ton. Na budowanej u nas jednostce na wyposażeniu jest system dynamicznego pozycjonowania.

- Czy ma w tym projekcie zastosowanie także polska myśl techniczna?  
Ireneusz Ćwirko: Po części tak. Będą zastosowane elementy polskiej myśli technicznej. Poprzednio bazowaliśmy na rozwiązaniach pochodzących z Danii i z Niemiec.

- Firmę tworzą ludzie. Od czego zaczęła się pańska kariera w przemyśle okrętowym? 
Ireneusz Ćwirko: Jestem absolwentem Wydziału Budownictwa okrętowego na Politechnice Gdańskiej.  Po zrobieniu dyplomu rozpocząłem pracę w Stoczni Gdyńskiej im. Komuny Paryskiej. W tym samym miejscu, gdzie dzisiaj prowadzimy naszą działalność. Historia mojego zawodowego życia zatoczyła koło. Pracowałem na wydziale K2, na produkcji jako monter kadłubowy. Po pół roku doświadczeń i praktyki przeniosłem się do biura projektowego Stoczni Północnej. W latach 80. startowałem na stanowisko dyrektora technicznego stoczni. Przegrałem z powodów politycznych. Nigdy nie byłem w partii więc nie miałem szans. W 1990 roku zaczęliśmy wraz z  Krzysztofem Kulczyckim, znanym mi dobrze ze Stoczni Północnej, wspólny biznes. Krzysztof akurat wrócił z Dubaju, ja wróciłem z kolejnego rejsu gwarancyjnego.

- Dwaj absolwenci Politechniki Gdańskiej uznali, że to był dobry moment na budowanie własnej stoczni?
Ireneusz Ćwirko: Działaliśmy tak, jak nam podpowiadał czas przemian. W 1990 roku powstała więc nasza spółka Crist. Postawiliśmy na inwestowanie, a nie przejadanie środków.

- Od czego zaczęliście działalność?
Ireneusz Ćwirko: Od prostych prac remontowych. To były pionierskie czasy. Mieliśmy sprzęt do prac remontowych, kilku fachowców i walizkę, w której woziliśmy pieniądze na wypłaty. Mieliśmy pomieszczenia na Oruni, na Narwickiej. Później zakupiliśmy teren po gdańskich zakładach zapałczanych. Tam zbudowaliśmy dwie hale, otworzyliśmy biuro. Pracowaliśmy w gdańskiej Stoczni Remontowej, w Naucie. To były remonty, przebudowy jednostek pływających.  Kolejnym etapem było wynajęcie terenów w zarządzie Portu Gdańsk Nie odmawialiśmy żadnego zadania. Musieliśmy mieć większy teren z roku na rok. Potrzebowaliśmy suchego doku i suwnicy po Stoczni Gdynia. Weszliśmy w niszę w sektorze off-shore, czyli budowy konstrukcji morskich i w przedsięwzięcia hydrotechniczne.

- Przez dwadzieścia z górą lat spółka Crist pokonała spory dystans. Stocznia podpisała kontrakt o wartości 150 mln euro na budowę urządzenia do transportu i montażu elektrowni wiatrowych na morzu. Poradziliście sobie z okresem koniunktury i dekoniunktury?
Ireneusz Ćwirko: Rynek stoczniowy nie należy do łatwych. Zasady powinny być proste. To bezpośredni nadzór nad projektami, trafna kalkulacja i dyscyplina kosztów. Zakładając własny biznes człowiek stawia na własne doświadczenie. W czasie kryzysu postawiliśmy na konstrukcje hydrotechniczne. Odchodzi z zakładu państwowego i stawia na swoją inwencję, na swój pomysł by zapewnić godne warunki życia rodzinie. Nasze rodziny towarzyszą nam i to są te same rodziny. 

- Jakie perspektywy widzi pan przed polskim przemysłem okrętowym?
Ireneusz Ćwirko: Postawiliśmy na specjalistyczne jednostki. Co roku jesteśmy w stanie zbudować dwie takie konstrukcje. Dzisiaj zatrudniamy 1500 osób. Niebawem zatrudnienie zwiększymy do 2 tysięcy pracowników.  

- Czy zatem przemysł stoczniowy ma jeszcze przed sobą przyszłość? Wielkie stocznie w Gdyni, w Szczecinie upadły. W Szczecinie działa przy bramie stoczni tylko zegar i bankomat. 
Ireneusz Ćwirko: Przez te dwadzieścia lat firmy prywatne jak nasza były zawsze dochodowe. W tym czasie zakłady państwowe miały gigantyczne kłopoty. Z czegoś to musiało wynikać. Chodzi o zorganizowanie. W prywatnej firmie nie ma „czwartej władzy”. W przedsiębiorstwie jest właściciel i wszyscy podążają w tym samym kierunku - do sukcesu. I nikt nie przeszkadza. Najbliższa perspektywa to budowa trzech pontonów do transportu wierz wiatrowych, rozmawiamy o budowie platform wiertniczych.    Uprawomocnia się kontrakt na jednostkę hydrotechniczną „Heavy-Lift Jack-up Vessel” z ciężkim systemem dźwigowym do budowy i obsługi farm wiatrowych. Nasza stocznia zaczynała od remontów mniejszych jednostek, teraz obsługuje rynek związany z budową elektrowni wiatrowych.  Zbudowaliśmy jednostki służącą do instalacji wież i turbin wiatrowych, na naszych zakładach jest w tej chwili budowanych tuzin statków i innych urządzeń hydrotechnicznych, montujemy   wyposażanie kadłuba statku „Heavy-Lift Jack-up Vessel”dla niemieckiej firmy BHO.  Realizujemy inwestycję, która umożliwi wytwarzanie podwodnych, fundamentowych części wież wiatrowych.

Fot. Maciej Kostun