Latarką w półmrok: Oliwa zdradzona

Zdradzono Oliwę.

Jej historię, urbanistyczną tożsamość, ducha miejsca i czasu, który przetrzymał próby różnych agresji.

Jest Oliwa współczesnym przykładem gentryfikacji.

Czyli kultu agresywnej modernizacji.

Ważniejszym niż ukształtowane przez dekady relacje społeczno-kulturowe.

Pozbawieni ochrony instytucji demokratycznych jej mieszkańcy nie obronią swojej przestrzeni.

Opresja kapitału demoluje ich życie. Zmienia kod społeczny i pozbawia poczucia codziennego bezpieczeństwa.

Płacą nowy podatek, żeby renta z kapitału nie została naruszona. Żeby ochronić siebie przed inwazją obcych.

Ten konflikt o geospołeczną przestrzeń ma charakter uniwersalny.

Choć rozmiar lokalny.

To zabór terytorium. Nie jest żadnym zyskiem lokalnej społeczności... zysk z jego zewnętrznej eksploatacji. Opłaca jego przyrost płacąc za prawo do postoju na ulicy przy domu.

Składa się na nie swój dostatek poszturchiwana przez własnych reprezentantów.

Ktoś bowiem zgodę na deformację Oliwy wydał, ktoś ją procedował, ktoś nie protestował, ktoś przemilczał.

Ktoś był prezydentem tego miasta gdy boiska zamieniano na współczesne hale fabryczne.

Ktoś chciał być klientem publicznym, choć powinien być władzą publiczną.

Ktoś był dostatecznie niewrażliwy, by nie dostrzec, że wielkość to nie synonim urody.

Skoro zaś wielkość była miarę piękna, czemu tajono jego (urząd)zanie?

Ktoś kto był prezydentem tego miasta, ktoś ten miał zastępcę, ten zaś miał dyrektora wydziału urbanistyki i architektury?

Gdzie było 5 radnych z tej okolicy?

Gdzie rada dzielnicy wydająca... własną dzielnicę na pastwę nowego losu?

On się dopełni, gdy administracja miejska za pieniądze miejskie wybuduje ulicę Sudecką, by kapitał nie cierpiał na głód przestrzeni.

By pieniądz publiczny pokrył koszty prywatnych przychodów.

Szczodrość to frazes uwielbiany przez gdańskich notabli.

Marek Formela