Akapit wydawcy: Powaga togi

Trwa okołosądowe zamieszanie.

Ma ono wymiar partyjny.

Bierze się z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Organu nieznanego bliżej kandydatce PO na urząd prezydenta RP.

Za to poręcznego do użytku wewnętrznego.

Z pojedynczego orzeczenia jednego składu sądu najwyższego ma wynikać uniwersalne prawo polskich sędziów do nieposłuszeństwa... prawu uchwalonemu.

W tej kwestii Konstytucja RP, ta sama o którą wiecują, dyktuje jedno zdanie.

Sędziowie w RP jej podlegają i ustawom przez parlament przyjętym.

Ich zgodność z Konstytucją bada zaś nie TSUE, ale Trybunał Konstytucyjny. Co też Konstytucja określa.

Nadmierny aktywizm arbitrów, zrazu pobłażliwie obserwowany na przedsądowych wiecach, zaczyna być zawiązką deliktu konstytucyjnego.

Zobowiązaniem sędziów jest powściągliwość polityczna. Chyba że ich niezawisłość orzekania -na podstawie prawa przyjętego przez parlament - jest naruszana. Co miejsca nie ma.

Ogół obywateli zadziwiać zaś powinna pretensja środowiska o zakres uprawnień niewybieralnych przedstawicieli nowoczesnej arystokracji w stosunku do ludu i jego wybieralnych reprezentantów.

Pojawia się problem, który ma brzmienie ustrojowe.

Taka jest cena politycznego cynizmu, który 8 października 2015 zaaplikowała polskiej demokracji koalicja PO-PSL wsparta naiwnie przez SLD, gdy zdecydowała pośpiesznie o powołaniu 5 nowych członków Trybunału Konstytucyjnego. Ich kadencje kończyły się między 6 listopada a 9 grudnia 2015. Czyli po wygaśnięciu mandatu sejmu VII kadencji.
Czyn ten ma swoje współczesne konsekwencje.

Sędziowie sami sędziują w sprawie łoża swojego pochodzenia.

Odbiera to im powagę mimo togi i łańcucha.

Marek Formela